
unosisz wypolerowany
słowem do pulsującej krawędzi
rubinu potem tylko
osad po skaleczeniu w półmroku
odstawienia uczę się
być sobą bez patrzenia aż znów
zetrzesz mnie z ust


unosisz wypolerowany
słowem do pulsującej krawędzi
rubinu potem tylko
osad po skaleczeniu w półmroku
odstawienia uczę się
być sobą bez patrzenia aż znów
zetrzesz mnie z ust