kielich
unosisz wypolerowany słowem do pulsującej krawędzi rubinu potem tylko osad po skaleczeniu w półmroku odstawienia uczę się być sobą bez patrzenia aż znów zetrzesz mnie z ust

unosisz wypolerowany słowem do pulsującej krawędzi rubinu potem tylko osad po skaleczeniu w półmroku odstawienia uczę się być sobą bez patrzenia aż znów zetrzesz mnie z ust
w jej obrys pożyczony oddech układa się knebel znośnie dopiero kość obojczyka pęka w ramionach biały zawias z miłości nie do niej staję się cieczą wyciekam poza kadr pokoju poza pościelą zasypiam we wnęce szyi nie ją przymierzam pod powieką