Cielesne jest oczywiście to, co organiczne, materialne, niekiedy wewnętrzne (jak organ) i taki był podstawowy klucz selekcji, ale etymologia przypomina że organum to narzędzie i instrument muzyczny (por. organy), szukaliśmy zatem także ciekawych współbrzmień. Proza Adama Buszka to intensywne ćwiczenie z wyobraźni somatycznej, eksploracja tego, jak może wyglądać pierwszoosobowa narracja, w której już w otwierającym akapicie padają słowa „tylko tak umiała wypluwać meduzy do mojej zatoki”. Wiersze Eweliny Cis i M.P. Hardego pokazują, że ciało człowieka nie przestaje dostarczać poetyckich rekwizytów, które jak niewiele innych zasobów języka poddają się włączaniu w porządki symboliczne (twarz, ręce, kość, usta). Odmienną strategię przyjmuje Olga Juskowiak, która jako punkt wyjścia jednego z wierszy obiera denaturalizację ciała („są już ciała / produkowane w chinach i żony”). Aleksandra Kuśnierkiewicz łączy natomiast wzmożoną wrażliwość na naruszenie (w obu jej tekstach pojawiają się „rany”) z rozwiązaniami typograficznymi i narusza klasyczny skład tekstu. W rezonans surrealistyczny wchodzi wiersz Nikolety Saluk-Kopel w którym „słowa wiszą w manekinach”, ale nie jest tak, że ciała tego lub tej, do których mówi wiersz, są przesycone martwotą, gdyż „jesteś szyją pelikana”, choć nie jest pewne, czy to dobra wiadomość. W prozie Justyny Szewczuk centralną kategorią wydaje się możliwość przenikania przez ściany, ale tak naprawdę cały tekst można przeczytać jako dziwną (w sensie weird) wariację (w sensie muzycznym) na temat ciała. Wiersz Sylwii Walickiej powraca do doświadczenia, otwiera perspektywę zarządzania ciałem w dyskursie społecznym i wali puentą jak obuchem („dziecko poronione / należy do matki”).