Jakub Głuszak

poeta, tłumacz, programista. Autor tomów „Moje przesłanie do pokolenia współczesnych trzydziestolatków” (Staromiejski Dom Kultury, 2013) i „Z głębi czasu” (Wspólny Pokój, 2025) oraz przekładów Adrienne Rich (Biuro Literackie 2016 i 2025). Wiersze i przekłady publikował w czasopismach literackich, m.in. w „Wakacie”, „Kontencie”, „Przekładańcu” i „Ricie Baum”.

III

Ścieżki kluczą jak klucze, w zamkach tajne przejścia otwierasz i przemieniasz: dźwięk w znaki, brzęk w bramę. Gdy zanurzasz głos w dłoni, zostaje atrament i spływa ci na usta, jakby szukał miejsca spoczynku. Ośmiornica zasypia bezpieczna, ale inne zaśnienia szturgasz, siejesz ferment, ściszasz muzykę bez…

II

Uczucia mieć to lepiej niż nie mieć, tak samo z hajsami, ale żeby je jeszcze rozumieć? Za płotem grodzonego osiedla mieć dumę, słuchać płyt z wielkiej płyty? Czy warto być damą miast jak kot brzuszek miesić słowami. Gadano, naciskano, ciskano słowami. Nie umiesz na ten…

I

Własnym głosem, zebranym z rozproszonych strużek, zmieszanym, ale czystym, przez zgrzyty metalu i szkła, zawsze słuchałaś. Nie nurty Jordanu krwią i błotem zmętniałe. Jak ostrze na lustrze. Wody coraz szybsze, szychty coraz dłuższe. Wiem, że nie oddasz tego, co zawsze w oddali, przez pożary, pęknięcia.