Do tej grupy zakwalifikowaliśmy utwory, które dokonują przesunięcia – czy to w skali geograficznej, czy też poprzez nakłonienie czytelników i czytelniczek do przyjęcia odrobinę choćby odmiennej perspektywy. Nawet jeśli sama kategoria liminalności nie należy już dzisiaj do ochoczo wykorzystywanego instrumentarium krytycznego, możliwość poszerzania pola tego, co daje się wypowiedzieć albo gdzie może przenieść się osoba czytająca, należy do najbardziej elementarnych możliwości literatury. Do tej części numeru trafiła zatem umiejscawiająca akcję w Stambule proza Oskara Czapiewskiego – to tekst, który nie chce naturalizować obcości (językowej, kulturowej) i stawia pytanie o to, w którym dokładnie momencie kończy się oparta na ciekawostkach turystyka, a otwiera szansa na inny rodzaj doświadczenia (i czy jest to w ogóle możliwe). O tym, że nie trzeba przekroczyć granicy kraju, aby odnaleźć inność (również stylistyczną i ortograficzną) przypomina Daria Magdalena Marzec, energii do swojej prozy poszukując na Kaszubach. Paweł Kondratowicz, poprzez naruszenie konstrukcji poprawnego zdania oraz granicy pojedynczego tekstu, buduje przepastną mise en abyme; trudno się w tym wszystkim połapać, ale efekt jest hipnotyczny. Kaskaderskie są także teksty Morgana Toporyńskiego, który szafuje tropami tak szczodrze, że ten, kto czyta, może powtórzyć za podmiotem tekstu „deterytorializuję się”. O wiele oszczędniej postępuje natomiast Amelia Pudzianowska, a w jej wierszach przesunięcie jest równie subtelne, co środki użyte do jego wytworzenia, gdyż poetka przenosi nas na balkon w blokowisku i sprawnie pokazuje, że czasem więcej nie trzeba, by wiersz działał. Część tę domyka recenzja z poetyckiego importu – Agnieszka Waligóra pisze o książce Hanny Jankuty, białoruskiej poetki, w przekładzie Bohdana Zadury.