Na koniec rozczłonujmy słowo „rezonans”. Otrzymamy powtórzenie w przedrostku re- oraz brzmienie, sonare. Schemat powtarzania i odbijania, duplikowania, rejestrowania i zwracania w pewien sposób przypomina działanie algorytmu. Przyjmowanie i wyrzucanie. Wejście, odbicie, wyjście. W zbiorze tekstów skoncentrowanych wokół rezonansów algorytmicznych tematem przewodnim są algorytmy zarówno językowe, algorytmy odbioru, jak i algorytmy cyfrowe. Pierwszym algorytmem przetwarzania (a może wytwarzania?) rzeczywistości jest ludzki język, którego sploty rozszczepia w swojej twórczości Joanna Mueller, nagromadzając znaczenia i brzmienia, mówiąc jednocześnie o kobiecej cielesności i podmiotowości wpisanej w procesy. Z zupełnie inną dykcją, „Pelagialami metafor” – co ciekawe, tak jak Mueller splatając język i wodę – operuje Jakub Głuszak, czyniąc z aktu twórczego algorytm zapośredniczający odbiór, algorytm ostatecznie mówiący przede wszystkim o samym sobie. U Stępkowskiej z kolei słowo staje się ciałem, zostaje zaszeregowane w porządek biologiczny. Język ustawia naszą relację z tym, co zewnętrzne i jak zauważa Grzegorz Tomicki w swojej ironicznej ripoście, dotyczy to również pola literackiego i kreowania postaw czytelniczych za pomocą językowych strategii. Autorzy tekstów przyglądają się również miejscom styków między człowiekiem a technologią, między ciałem a językiem i stawiają czoła rzeczywistości widzianej w krzywym zwierciadle algorytmów sztucznej inteligencji, które jak u Franciszka Dziducha „hipnotycznie lustrują”. Kuba Wojtala przygląda się momentowi zatarcia granicy między tym, co ludzkie a tym, co poza-ludzkie, cyfrowe, co życie jedynie imituje. Powielenie rzeczywistości (moglibyśmy powiedzieć nawet, coveryzacja), następuje w tekstach Sławomira Płatka, gdzie świat ugina się do narzędzi, którym go rejestrujemy i przetwarzamy. Tak jak zdjęcie, klisza, może być według Susan Sontag narzędziem zawłaszczania rzeczywistości, tak obecnie staje się nim model językowy SI, ironicznie cytowany przez autora w motcie, ustawiając odbiór rzeczywistości tekstowej. Algorytmy kreowane są zarazem na podobieństwo i niepodobieństwo swoich ludzkich bogów, powielają lub przeskakują kolejne etapy ewolucji, jak w utworach Pawła Kozła. Ludzkością zaś kieruje hipnotyczne marzenie o takim algorytmie, który ogarnąłby wszystko.